Bir cumartesi sabahı iki öğretmen büyüğümle sohbet ediyorum. Çayın lezzeti memleket meselelerine karışmış; ocakta fokurtular, muhabbette dostlar dem alıyoruz. İkisinin de görüşleri arasında uçurum var: Toktamış ile Dilipak misali. Derken muhalif olan “İyi de kardeşim nedir şu nisan ayında yaptığınız “Bir gecelik atamalar?” diye başlatıyor atışmayı.

Dururmuyum, bıyık altı tebessümle dalıyorum lafa:

“Hayırdır ağabey gündüzler torbaya mı girmiş?” Muhalif, meslektaşını işaret ediyor: “O’na sor, meşhur sendikalarının işi. 25 yıllık öğretmenim böyle şey görmedim.”

“Ne hallettiniz bir gecede hocam, devlet hep böyle hızlımıdır?” diyorum. Ağabey,

kaşlarını kaldırıyor “İyi de kardeşim sizin sendika yapmadı mı zamanında? Daha iktidardan düşeli kaç sene oldu? Döneminizdeki atamalar pek mi adildi?” Cevap hazır: “Hadi oradan, yöneticilik sınavını biz getirdik! Siz, haydi yandaşlar müdürlüğe kampanyasını başlattınız”

Baktım iş sarpa sarıyor. “Durun ağabeylerim!” dedim. “Şu mevzuu tam anlayalım” Sakin sakin anlatın hele. Efendim; önceki iktidar döneminde eğitim yöneticiliği için sınav yapılırmış. Sınavı kazananlar bazı kriterlere de uyuyorsa yönetici olarak atanırlarmış. Nisan ayında ise yeni bir yönetmelik hazırlanmış. Yöneticilik için kriter-mriter gerekmez olmuş. Öğretmenmisin? Nefes alıp verebiliyormusun? Yaptım seni müdür… İşte muhalif “Eğitim emekçisi” buna itiraz ediyormuş. Zira nefes alıp verebilen her öğretmen için söz konusu değilmiş bu uygulama. Sadece iktidara yakın sendika üyeleri atanmış müdürlüklere. Öteki sendikalılar veya sendikasız öğretmenlerin haberi bile olmamış. “Boş müdürlük var, müracaat edin” bile dememiş Milli Eğitim yöneticileri. İş bir gecede bittiği için uygulamanın adı da “Bir gecelik atamalar” konmuş. Muhalif hızını alamayıp bir soru daha patlatmaz mı? “Hani Sizin referansınız İslam’dı?”

Oy, oy, oy… Çayında muhabbetin de beli kırıldı. “Ak” öğretmenim yine hık, mık…

Ağabeyler destur var mı? Ben de konuşabilirmiyim? İktidarı da muhalefeti de “Buyur”

dediler. İslam’ın bir yönetici atama usulü vardır. Üstelik bu hem çağdaş, hem evrensel hemde mükemmel bir uygulamadır. Nisa Suresi 58. Ayet bunun tarifini şöyle verir: “Allah size, mutlaka emanetleri ehli olanlara vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder. Allah size ne kadar güzel öğütler veriyor! Şüphesiz Allah her şeyi işitici, her şeyi görücüdür.” Bu ayetin iniş sebebini anlatmama da izin var mı? Daha sakin bir şekilde “Buyur” dediler. Hz. Peygamber (SAV) Mekke’yi fethedince, Kabe’ye bakan Osman b.Talha kapıyı kilitlemiş, Kabe’nin üzerine çıkmış ve anahtarı vermeyi reddederek: “Senin peygamber olduğunu bilseydim onu verirdim demişti. Hz. Ali anahtarı zorla ondan aldı, kapıyı açtı, Hz. Peygamber (SAV) içeri girerek iki rekat namaz kıldı, çıkınca amcası Abbas, anahtarı ve şerefli bir görev olan bakıcılığı kendisine vermesini istedi. İşte bu münasebetle yukarıdaki ayet nazil oldu. Efendimiz, Hz. Ali’ye “anahtarı eski vazifeliye vermesini ve ondan özür dilemesini” emretti. Bunun üzerine Osman b. Talha’da Müslüman oldu.”

Uygulama bu. Peygamberimiz amcasına “Gecelik atama” yapmamış. Yani akraba kayırması yok. Hemşericilik hiç yok. Hatta dindaşlık bile ölçü değil: İş ehline verilecek. “Abi bu dinsiz”, olsun ehliyse verilecek. “Ya bu solcu ama”, olsuuun ehliyse müdür O olacak. “Ama bu bizim sendikadan da değil”. Ayet kesmedi galiba…

Kuran’ın bir harfi de, tamamıda Kuran’dır. Tefsir usulü malum; bir ayetin özel sebep için inmiş olması onun hükmünün genelliğinin önüne geçmez. Ben kimsenin referansını bilmem, lafına da bakmam; dalavereyle müdür olmak hakmıdır? Kazançlarda oluşan artış helalmidir bunun düşünülmesini öneririm. Gerçi Milli Eğitim Bakanlığı’nın “gecelik yönetmeliği” idari yargıdan dönmüş. Ya ilahi yargı?

Sendikacılar, particiler, il müdürleri, ilçe müdürleri… Üç kuruşluk dünya şöhreti için ahiretinizi yakmayın yada referansınız her ne ise onu açıkça söyleyip İslam’ı karalayacak davranışlarda bulunmayın. Biz uyarımızı yaptık. “Er yarın hak divanında belli olur.”