Ä°STANBUL DEDÄ°M DE SENÄ° HATIRLADIM

Ä°ÅŸte Ä°stanbul Yorgun ÅŸehir

İşte canından bezmiş Boğaz vapurları

Kaderli tramvaylar Ve Galata köprüsünden telaşlı insanlar geçmektedir

Bir gizli sevinç mahzun gözbebeklerinde

Eriyen bir sükun kaldırımlarda adım adım

İşte İstanbul İstanbul dedim de seni hatırladım

Balıkçı tepsilerinde gümüş balıkları

Tekir, barbunya, canım uskumru, levrek

İşte İstanbul Kulaklarımda bir derin uğultu

Hiç bitmeyecek Karşıda Kızkulesi

Gözleri yaşlı bir kadın gibi

Ve minareler çaresizliğimizi haykırmakta

Allaha Caddelerinde başım dönüyordu

Gecelerinde ağladım İstanbul o büyük şehir

O mahzun şehir İstanbul dedim de seni hatırladım.

Tarabya'da bir Rum meyhanesi

Kayık tabaklarda üç çeşit meze

Karides Sardalya tavası Midye dolması

Sonra kızarmış ekmek Ve kulüp rakısı

İşte İstanbul Sensiz yaşanmıyan şehir

Nefes alınmayan belde

Sen uzaklardaki İstanbul hastası

Bense İstanbulda seni yaşadım Zaman, adın gibiydi dudaklarımda

İstanbul dedim de seni hatırladım.

Boğaziçinden bir vapur geçer

Benim aklımdan senin gözlerin geçiyordu

Bebek. Dediler, indim.

Nereye baksam denizdi Mavi mavi bir hüzündü ayaklarımın altında

İşte İstanbul Haliç Çiçekpazarı Beyoğlu

Beyoğlunun daracık sokaklarında seni aradım

İçim ürpertilerle doldu, amansız korkularla

İstanbul dedim de seni hatırladım.

İstanbula kar yağıyordu

Nasıl üşüdüğümü anlatamam Üşümekten öte bir şeydi bu

Belki de yanlızlıktı Kar haline gelmiş gözyaşlarıydı insanların

Uzak gemiler görüyordum

Karlar altında beyaz gemiler

Ve İstanbulun ortasında

Bir nehir akıyordu içime Soğuk, buzlu bir nehir

Sensiz İstanbul bile güzel değilmiş Anladım

İşte İstanbul İstanbul dedim de seni hatırladım

Ãœmit YaÅŸar OÄŸuzcan